Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Μακαριστός πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ: Οι Ορθόδοξοι πρέπει ν’ αποφύγουν τον φανατισμό και σεκταρισμό και να παραμείνουν ενωμένοι εν όψει της ‘Συνόδου’

Προφητικά και σοφά λόγια, μεγάλης συνάφειας με τα δρώμενα στην Εκκλησία, σήμερα

Ο μακαριστός πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ έχει κληροδοτήσει πολλά στην Εκκλησία και όχι λιγότερο σημαντική, μεταξύ αυτών, είναι η άοκνη μαρτυρία του της βασιλικής οδού των Πατέρων, ιδίως εν όψει της μεγάλης αποστασίας της εποχής μας και της επίμαχης αιρέσεως των ημερών μας, του συγκρητιστικού οικουμενισμού.
Στο παρακάτω απόσπασμα, από μία επιστολή την οποία έγραψε ο ίδιος ο π. Σεραφείμ κατά την εορτή της μετακομιδής των λειψάνων του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου – 27 Ιαν./9 Φεβ. , το 1977, υπογραμμίζει προφητικά τη μεγάλη ανάγκη για ενότητα των Ορθοδόξων, εν όψει της προκλήσεως της «Μεγάλης και Αγίας Συνόδου»:
“Προσευχόμαστε ο Θεός να χαρίζει ειρήνη στο μικρό ποίμνιό Του και οι μικρές διαφορές απόψεων να μην καταστρέψουν την ενότητα όλων, όσοι θα έπρεπε να αγωνίζονται εναντίον της πραγματικής αποστασίας της εποχής μας – αυτήν που αντιπροσωπεύει η τρομακτική «Όγδοη Οικουμενική Σύνοδος» *, η οποία φαίνεται πως πλησιάζει. Κατά κάποιον τρόπο υποδεχόμαστε αυτήν τη ληστρική σύνοδο, διότι θα είναι ίσως τόσο ολοφάνερα αντι-Ορθόδοξη, ώστε κάποιοι θα τη δουν και θα αποστραφούν την ολέθρια αυτή οδό. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τους αληθινούς Ορθοδόξους χριστιανούς να μην είναι φανατικοί αλλά μετριοπαθείς, παραμένοντας στην οδό της αληθινής Ορθοδοξίας και όχι του σεκταρισμού, εν όψει τέτοιων πειρασμών».

*[έτσι αναφέρονταν στη Σύνοδο, εκείνη την εποχή, οι διοργανωτές και σχολιαστές αυτης].
Από τα σοφά αυτά λόγια του πατρός Σεραφείμ υπάρχουν αρκετά σημεία που πρέπει να κρατήσουμε:
1. Η ενότητα των Ορθοδόξων, οι οποίοι ομολογούν την πίστη τους στη «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» είναι πολύτιμη και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε ήσσονος σημασίας διαφορές να μας χωρίζουν.
2. Η πραγματική πρόκληση, αυτό που ο ίδιος ονομάζει «πραγματική αποστασία» της εποχής μας, είναι ο συγκρητιστικός οικουμενισμός και εκπροσωπείται από τη «Σύνοδο», που είναι μία ληστρική σύνοδος.
3. Αυτή η ψευδοσύνοδος αποτελεί ταυτόχρονα μια απειλή για την ενότητα της Εκκλησίας και μία ευκαιρία για πολλούς, οι οποίοι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί ή δεν έχουν δώσει σημασία στη μείζονα αυτή απειλή, ώστε να κατανοήσουν και να ενωθούν προς όφελος της Ορθοδοξίας. Αυτό ακριβώς έχουμε δει να συμβαίνει ήδη από τον περασμένο Ιανουάριο.
4. Προκειμένου να ενθαρρύνουμε αυτή την «αφύπνιση» και «συσπείρωση», είναι πολύ σημαντικό όλοι οι Ορθόδοξοι να αποφεύγουμε τον φανατισμό και τον σεκταρισμό ως αντίδραση στον συγκρητιστικό οικουμενισμό.

Το τελευταίο αυτό σημείο είναι ίσως το σημαντικότερο όλων, διότι πολλοί Ορθόδοξοι δεν δίνουν βάρος στον «εκ δεξιών πειρασμό» κι έτσι πέφτουν εύκολα σ’ αυτόν. Ωστόσο, λίγο ενδιαφέρει τον εχθρό της σωτηρίας μας, εάν θα καταφέρει να μας δελεάσει εξ αριστερών ή εκ δεξιών, διότι και τα δύο αυτά είναι πτώσεις από τη «βασιλική οδό» των Πατέρων. Απαιτείται να έχει μεγάλη ταπείνωση, περίσκεψη και διάκριση ο αγωνιστής, ώστε να παραμείνει στη βασιλική οδό της διακρίσεως των πνευμάτων, στην εποχή μας και στις ημέρες αυτές, στις οποίες είναι ‘κανόνας’ να προτείνονται δύο επιλογές και αμφότερες να είναι εσφαλμένες. Ακούμε συχνά ότι, πρέπει κανείς να ταχθεί είτε υπέρ της «Συνόδου» είτε είναι εναντίον της ενότητας της Εκκλησίας. Ή ότι είτε είσαι με τους «οικουμενιστές», είτε είσαι «φανατικός και ζηλωτής ,ου κατ’ επίγνωσιν». Ωστόσο όλες αυτές είναι ψευδο-διχοτομήσεις. ‘Όσοι μιλούν κατ’ αυτόν τον τρόπο υποθέτουν ότι υπάρχουν δύο μόνο πιθανές τοποθετήσεις, αμφότερες ακραίες. Το ερώτημα τίθεται έτσι ώστε να αναγκαστούν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί – που είναι φυσικά πολέμιοι του συγκρητιστικού οικουμενισμού, να λάβουν μία από τις δύο ακραίες αυτές θέσεις – ενώ, ουσιαστικά, καμία δεν είναι η βασιλική οδός των Πατέρων.
Η απλή και ορθή απάντηση είναι η εξής: ακολουθούμε τους αγίους Πατέρες, είμαστε μέσα στην Εκκλησία και δεν είμαστε μεταρρυθμιστές, ούτε θα ενδώσουμε στον εξτρεμισμό του φονταμενταλιστικού οικουμενισμού ούτε θα πέσουμε στην παγίδα του αδιάκριτου ζηλωτισμού – διότι και τα δύο αυτά άκρα συμβάλλουν στη διάβρωση της ενότητας της Εκκλησίας.
Είθε όλοι οι ειλικρινείς Ορθόδοξοι να ενστερνιστούν τα σοφά λόγια του πατρός Σεραφείμ Ρόουζ και να επικεντρωθούν στον Χριστό και μόνον σ’ Αυτόν - συνεργαζόμενοι με όλους όσοι ορθώς πιστεύουν και ομολογούν, ώστε να οικοδομούν την Εκκλησία και την ενότητα Αυτής.
- πρωτοπρεσβύτερος π. Πέτρος Χίρς
[μετάφραση: Χαρά-Ανδριάνα Λιαναντωνάκη, για το Orthodoxethos.com]
Πηγ΄: http://orthodoxaustralia.org/2016/10/10/243-jan-27feb-9-1977-st-john-chrysostom/

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Προβληματισμός στους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου


Προβληματισμός και αμηχανία επικρατεί στους περισσότερους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, στον απόηχο της έκτακτης συγκλήσεως της Ιεραρχίας της, στις 23 και 24 Νοεμβρίου 2016, με θέμα τη συζήτηση επί της Συνόδου στην Κρήτη.
Ενδεικτικό του κλίματος στους κόλπους της Ιεραρχίας είναι η κατάληξη και μια των προτάσεων της εισηγήσεως – ενημέρωσης του Μητροπολίτου Σερρών κ. Θεολόγου.
          
Στο τέλος της ομιλίας του αναφέρθηκε στον Σίλβεστρο Συρόπουλο και στο 12τομο έργο του για την ψευδοσύνοδο της Φερράρας – Φλωρεντίας και από το όλο έργο του επέλεξε να μνημονεύσει τα εξής:
«Ελπίζω εις τα φιλάνθρωπα σπλάγχνα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του τω τιμίω Αυτού αίματι συστησαμένου την ιδίαν Εκκλησίαν άσπιλον και ακηλίδωτον και διατηρούντος αυτήν μέχρι του νυν καθαράν και ανωτέραν πάσης της κατά καιρούς αναρριπισθείσης λύμης, πέπεισμαι ως ου περιόψεται ο πανοικτίρμων και εύσπλαγχνος την Εκκλησίαν Αυτού, αλλά εις την αρχαίαν κατάστασιν στηρίξει και βεβαιώσει κρείττον ή πρότερον...(Συλβέστρου Συροπούλου Απομνημονεύματα ΙΒ, 15-16)».

Σημειώνεται η επισήμανση του Σεβ., ότι ο Κύριος συνέστησε την Εκκλησία Του  καθαρή, ακηλίδωτη και ανώτερη από κάθε διεγειρόμενη κατά καιρούς βλάβη Της και ότι, ως πανοικτίρμων, λόγω της κατάστασης δεν θα αποστρέψει από Αυτήν το βλέμμα Του, αλλά θα την στηρίξει και θα την αναδείξει καλύτερη από ό,τι ήταν προηγουμένως... Σημειώνεται επίσης το συμβολικό της υπόμνησης του Σιλβέστρου Συροπούλου. Ήταν μεγάλη προσωπικότητα, διάκονος της Εκκλησίας, με τα υψηλά αξιώματα στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως του Μεγάλου Εκκλησιάρχου και Δικαιοφύλακος. Συμμετέσχε στη ψευδοσύνοδο της Φεράρας – Φλωρεντίας και υποχρεώθηκε από τον Αυτοκράτορα να υπογράψει την απόφασή της. Έγραψε σχετικά: «Εξ ανάγκης έπομαι τοις πολλοίς, ίνα εκπληρώσω τον ορισμόν και το θέλημα του βασιλέως...οίδε γαρ ο Θεός την διάθεσιν της ψυχής μου, ότι ου στέργω τούτο, ουδ’ εκουσίως υπογράφω...». Ο Συρόπουλος συνετάχθη με τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό και παραιτήθηκε των αξιωμάτων του όταν Πατριάρχης ανέλαβε ο λατινόφρων Μητροπολίτης Κυζίκου Μητροφάνης Β΄. Συνειρμικά η αναφορά του Μητροπολίτου Σερρών στον Συρόπουλο οδηγεί τη σκέψη στη Σύνοδο της Κρήτης, και πιο συγκεκριμένα στον τρόπο που υπέγραψαν εκεί πολλοί Μητροπολίτες και  αποδέχθηκαν τις αποφάσεις της οι Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά την έκτακτη σύγκληση της Ιεραρχίας Της.

Η αξιοσημείωτη πρόταση του Σεβ. εισηγητού είναι πως η Εκκλησία της Ελλάδος, με μέριμνα της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, «να αναθέσει σε αρμοδίαν ή και σε ειδικήν Συνοδικήν Επιτροπήν την σε βάθος μελέτην και θεολογικήν αποτίμησιν των εκκλησιολογικώς και θεολογικώς τεκμηριωμένων κειμένων που έχουν ήδη γραφεί και εμπεριέχουν  είτε θετικές ή και επιφυλακτικές θέσεις για τις αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Οφείλομεν, ως υπεύθυνοι και φιλόστοργοι Ποιμένες, μετά μεγίστης προσοχής και ποιμαντικής ευαισθησίας να ακούωμεν όλες τις σοβαρές και εποικοδομητικές θέσεις. Το καταστάλαγμα αυτής της μελέτης, που θεωρώ ότι εκφράζει δυνατά ένα Συνοδικόν ήθος και ποιότητα, μπορεί να βοηθήσει, καταλλήλως αξιοποιούμενον, ουσιαστικώς και την Αγιωτάτην Εκκλησίαν μας και την Πανορθοδοξίαν συνολικώς».

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Αποδοχή νόθων δογμάτων με πρόσχημα την αγάπη


Αποδοχή νόθων δογμάτων με πρόσχημα την αγάπη
‘’Ἀνάγκη πυκτεύειν καί μάχεσθαι’’ (Αγ. Ι. Χρυσόστομος)

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός
Με πρόσχημα την ‘’αγάπη’’ και με ευθύνη αποκλειστική συγκεκριμένων μελών της Εκκλησιαστικής μας ηγεσίας, τα τελευταία χρόνια ανοίχτηκαν πάμπολλες κερκόπορτες στην καλοφυλαγμένη από τους Αγίους μας Ορθοδοξία.(1)
Ιδιαίτερα από το ’63 και μετά, οι εκπρόσωποί μας στους περιβόητους διαχριστιανικούς διαλόγους, δεν έκαναν τίποτε άλλο, από το να υπογράφουν κάθε τόσο, κοινές με τους αιρετικούς αποφάσεις, γεμάτες από πρωτοφανή δογματικά ολισθήματα και από εντελώς αυθαίρετες απόπειρες παραμόρφωσης της Εκκλησιολογικής μας συνείδησης. Με άλλα λόγια, αποφάσεις, που περιφρονούν υβριστικά την Αγιοπνευματική Πατερική μας Παράδοση. (Σαμπεζύ, Μπαλαμάντ κ.α.)(2)
Έτσι, μέσα σε πέντε δεκαετίες περίπου, και με ένα ποίμνιο ακατήχητο και αδιάφορο δογματικώς, φτάσαμε και στην ‘’μεγάλη σύνοδο’’ της Κρήτης. Δηλαδή, στην τελική προσπάθεια ‘’συνοδικής’’ πλέον κατοχύρωσης και ως εκ τούτου αναγκαστικής εφαρμογής, όλων εκείνων των βλάσφημων κειμένων, που οι διορισμένοι θεολόγοι μας, σε συνεργασία με τα 350 υπόλοιπα μέλη του λεγόμενου ΠΣΕ, είχανε μέχρι τότε συνυπογράψει.
Στην ‘’σύνοδο’’ αυτή, ως γνωστό, όχι μονάχα δεν καταδικάσαμε παλιές και νεοφανείς αιρέσεις, αλλά, τουναντίον, αναγνωρίσαμε στους αιρετικούς εκκλησιαστικότητα και ιεροσύνη! Λες και ήταν κανονικοί συνοδικοί, τους βάλαμε να καθίσουν δίπλα στους Επισκόπους μας και μάλιστα ανήμερα της Πεντηκοστής, τους εγκαταστήσαμε προκλητικά στο κέντρο του Ιερού μας Ναού, ως ‘’αδελφούς’’ συμπροσευχομένους!

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Διάλεξη Πρωτοπρ. Αναστασίου Γκοτσοπούλου στην Πάτρα για τη Σύνοδο της Κρήτης


Ὁ αἰδεσιμολογιώτατος πρωτοπρεσβύτερος πατὴρ Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου τῆς Μητροπόλεως Πατρῶν, θὰ πραγματοποιήσει τὸ Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 7:00 μμ διάλεξη στὴν «Διακήδειο σχολὴ λαοῦ Πατρῶν» (Κανάρη 58 – Πάτρα) μὲ θέμα: 
Σύνοδος Κρήτης «Πῶς δ’ αὖθις Ἁγία καί Μεγάλη, ἧν οὔτε…,  οὔτε…,  οὔτε…;».


Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Κείμενο Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου Πενταλόφου Παιονίας Κιλκίς περί τῆς ἐν Κρήτῃ συνόδου


Ἐρωτώμενοι ἀπό ἀδελφούς μας ἐν τῷ κόσμῳ περί τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου», θά θέλαμε νά καταθέσουμετά ἑξῆς:
Ἐμεῖς οἱ Μοναχοί, ἀδελφοί μου, ζοῦμε καθημερινά τή λειτουργική ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας στό ἀναλόγιο καί ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Τραπέζης. Ἀπό τήν ἀναστροφή μας μέ τά ἱερά κείμενα (Παρακλητική, Μηναῖονκλπ), διδασκόμεθα ἐμπειρικά τήν δογματική ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Μέ πόνο ἀντικρίζουμε τά κείμενα τῆς ἐν Κρήτῃ συνόδου ὡς ξένα πρός τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» δέν εἶναι «Συνοδός», δέν ἐπορεύθη τήν ὁδόν τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀφοῦ δέν ἐπεκύρωσε τίς προηγούμενες Συνόδους. Δέν εἶναι «ἑπόμενη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι». Ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης ἔφερε μιά ἀνατροπήστήν ἱστορία τῆς λειτουργίας τῶν Συνόδων.
Μιά ἀληθινή Σύνοδος εἶναι συνέχεια τῶν πρό αὐτῆς Συνόδων καί ἐπικυρώνει τίς ἀποφάσεις τους, ὅπως συμβαίνει μέχρι σήμερα μέ τίς τοπικές συνόδους τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν. Ἡ ἐν Κρήτῃ σύνοδος δέν ἐπεκύρωσε τίς πρό αὐτῆς Συνόδους, δέν κατεδίκασε τίς αἱρέσεις πού αὐτές κατεδίκασαν, ἀλλά ἐνεργώντας ἀντίθετα καί ἀντιπατερικά, ἀγνοώντας τίς ἀποφάσεις τῶν πρό αὐτῆς Συνόδων, ἀνύψωσε τίς αἱρέσεις καί τίς ἀναγνώρισε ὡς Ἐκκλησία.
Αὐτό τραυμάτισε τήν μοναχική μας συνείδηση. Αἰσθανόμεθα τίς ἀποφάσεις τῆς συνόδου αὐτῆς ὡς ξένο σῶμα πού προσπαθεῖ μέ βία νά εἰσχωρήσει μέσα στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Θεωροῦμε ὅτι ἡ σύνοδος αὐτή ἐμφορεῖται ἀπό τό πνεῦμα τῆς συγχρόνου παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (πού ἤδη μετρᾶ πάνω ἀπό 100 χρόνια ζωῆς) καί ὅτι ἀπέστη ἀπό τόν ὀρθό δρόμο πού μᾶς ὑπέδειξαν οἱ Πατέρες μας.
Ἐμεῖς οἱ Μοναχοί ἐμμένουμε «ἐν οἷς ἐδιδάχθημεν καί ἐπιστώθημεν», ἀναμένοντες καί προσκαρτεροῦντες ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ διά τήν ἔκβασιν τῆς ὅλης ὑποθέσεως. 
Μετ᾿εὐχῶν,
Ὁ Καθηγούμενος
Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος

καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί




ΣΠΕΡΝΟΝΤΑΣ ΑΝΕΜΟΥΣ

Πελίτης Ἰωάννης, Θεολόγος
Ὡς πεδίο ἀναμέτρησης Ὀρθοδοξίας καί οἰκουμενισμοῦ, ἡ «σύνοδος» Κρήτης δέν ἀπέδωσε ὅλα τά ἀναμενόμενα στούς ἐνδιαφερόμενους γιά μιά ψευδένωση, ὡς προστάδιο συγκερασμοῦ τῶν θρησκειῶν, μέ κεφαλή ἀντι-μεσσία. Παρά τήν ἀδιαφάνεια καί τούς ἀποκλεισμούς, πού καταλογίζονται στούς φιλοοικουμενιστές, γύρω στά δύο τρίτα ὑπολογίζονται οἱ ἀντιπροσωπεῖες τῶν Ἐκκλησιῶν, πού ἀρνήθηκαν συμμετοχή ἤ τήν ἀποκήρυξαν ἤ ἐπιφυλάχθηκαν νά τήν δεχτοῦν, ἐνῶ πληθαίνουν οἱ ἀντιδράσεις, μειώνοντας τήν στήριξη τοῦ Πατριάρχη.
Ἡ ἀνακοίνωση, ὅτι ὅσοι δέν ἀποδεχόμαστε τήν «σύνοδο» εἴμαστε αἱρετικοί, ὅπως καί οἱ προτάσεις ὁρισμένων γιά καθαίρεση καί ἀφορισμό, ἐκτός τῆς ταραχῆς τους, δείχνουν καί ἔνδεια ἐπιχειρημάτων ἔναντι τῆς ἄρτια θεολογικῆς θεμελίωσης τῆς καταδίκης τῆς «συνόδου», πού κανένας Ἅγιος δέν θά τήν ὑπέγραφε.
Ἐρωτήματα πού προκαλοῦν: Εἶναι σέ θέση νά ἀφορίσει κάποιος, πού ἐκκλίνει ἀπό θεμελιώδεις ἀλήθειες τῆς Ἐκκλησίας; Ἀκόμη κι ἀπό ὄργανο ἀδιάβλητο; Ἔχει ἰσχύ ὁ ἀφορισμός κάποιων, ἐπειδή συντάσσονται μέ τούς Ἁγίους ἤ μακαρίζονται, πού διώκονται γιά τήν μόνη πίστη πού ἁγιάζει; (Λουκ. στ΄, 22, ΛΒ΄ Ἀποστολικός).
Θά ἀφορίσουν ἆραγε καί τούς Ἁγίους, ὡς αὐτουργούς ἀντίστασης στήν καθυπόταξη τῆς Ἐκκλησίας, μέσα ἀπό προσχηματικούς ἀτέλειωτους διαλόγους «ἀγάπης»;
Τί μαρτυρεῖ ἡ ἀγάπη γιά τούς αἱρετικούς, πού γίνεται ἔχθρα γιά τούς Ὀρθοδόξους; Ἔχει σχέση μέ τήν ἄκτιστη ἀγάπη πού εἶναι ὁ Θεός, ἤ εἶναι προϊόν κτιστοῦ, θνητοῦ ἐγώ, ἐξαρτημένη ἀπό ἄτομα καί περιστάσεις; Θύματα τοῦ ἀρχέκακου δέν εἶναι ὅσοι κράτησαν τήν πίστη ἀνόθευτη, ὅπως δόθηκε ἀπ᾿ τόν Θεό, ἀλλά ὅσοι ἀνοίγουν σάν Κερκόπορτα, τίς πύλες τῶν Ἱερῶν σέ προβατόσχημους, ἀπομακρύνοντας κάθε εὐλογία, γιά νά ἐπέλθει θάνατος πνευματικός καί συμφορές στά βιοτικά.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ: Συνέντευξη του Καθηγητή Δημήτρη Τσελεγγίδη στο Ρ/Σ της Ι.Μ. Αιτωλίας. (κείμενο + ήχος)






* -Υπογράψτε την Ομολογία Πίστεως Εδώ - Διαβάστε τα πορίσματα της Ημερίδας « ‘’Πρωτεῖο’’, Συνοδικότης καί Ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας» - Δείτε το χαιρετισμό του Αρχ. Αναστασίου Μετεωτίτου

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails